Rampen in Groningen
MOORD OP STUDENTE INGEBORG VORRINK, GRONINGEN 1965

Inge (Ingeborg) Vorrink, een kleine, tengere 19 jarige studente biologie uit Groningen, leerde tijdens een uitstapje naar Amsterdam Erwin Linkenhoff kennen, een 23 jarige lasser uit Duisburg. Inge ontmoette de Duitser begin januari 1965 op het Centraal Station. Hij trok een paar dagen met haar op. Erwin was duidelijk gecharmeerd van Inge, maar zij wilde alleen maar een beetje flirten. Zij vertelde dat zij eind januari jarig was en Erwin nodigde zich zelf uit voor haar verjaardag. Haar vriendin Karin Nienhaus verklaarde later dat Inge zich van Erwin los wilde maken en dat ze hoopte dat hij niet naar Groningen zou komen.

Erwin wilde niet wachten tot het eind van de maand om Inge weer terug te zien en vertrok op de 22ste naar Groningen. Hij ontmoette haar een paar keer en ze spraken af dat hij 28 januari bij haar op bezoek zou komen. Die dag om half drie 's middags stond hij bij haar voor de deur. Maar Inge was er niet. Hij was er van overtuigd dat zij om die tijd hadden afgesproken en vertrok boos. Erwin liep door de stad en beet zich meer en meer vast in de mening dat Inge niets meer van hem wilde weten en dat er een andere man in het spel was.
Om half zes belde hij opnieuw aan. De deur werd geopend door Fenna, het 13 jarig zusje. Inge was nog niet thuis. Hij wilde binnen wachten tot zij terug kwam. Na een kwartiertje vertrok Fenna om te gaan volleyballen. Om zes uur kwam Inge naar huis en drie kwartier later Fenna. Het jongere zusjes bleef maar even omdat ze nog naar de wasserette moest.

Na Fenna's vertrek verweet Erwin Inge dat zij genoeg van hem had. Zij wierp tegen dat er niets tussen hen was gekomen. Hij vertrouwde haar niet, bleef ruzie maken en begon te schreeuwen. Zij zette een grammofoonplaat op om voor de buren het geluid te overstemmen. Ze bleven ruziŽn en waarschijnlijk heeft Inge hem dan laten weten dat zijn geen interesse meer in hem had. Op een gegeven moment werd Erwin zo boos dat hij Inge bij de keel greep. Zij krabde in zijn gezicht. Al vechtend kwamen zij in de buurt van de grammofoon. In doodsangst riep zij "Ich liebe dich", maar dat geloofde hij niet. Hij greep de verlengsnoer van het apparaat en sloeg het snoer om haar hals en trok hard aan. Inge verloor het bewustzijn. Hij pakte een schilmesje dat op de tafel lag en sneed haar halsslagader door. Het meisje bloedde dood. Erwin verliet het huis.
Een uur later kwam Fenna terug en vond het lichaam van haar zus. Zij rende naar een buurman, die de politie waarschuwde. Aan de hand van de verklaringen van Fenna en haar moeder kon de politie de identiteit van  de dader vaststellen.
Linkenhoff liep na zijn daad urenlang door de stad. De politie had in middels alle hotels opgeroepen haar te waarschuwen wanneer Erwin zou willen overnachten. Later op de avond schreef hij zich in bij Hotel Hofman in de Poelestraat. De eigenaar alarmeerde de politie die Erwin Linkenhoff zonder verzet kon arresteren.

Het duurde een jaar voordat de verdachte voor de rechter stond. De vertraging werd veroorzaakt door verschillende pogingen om de verdachte mee te laten werken aan een psychiatrisch onderzoek. Uit ingewonnen inlichtingen bleek dat hij een groot deel van zijn jeugd doorbracht in opvoedingsgestichten en dat hij daarna door Oost- en West Duitsland zwierf. Hij ontwikkelde haatgevoelens jegens de maatschappij. Deskundigen vonden een psychiatrisch onderzoek noodzakelijk. Maar elke keer opnieuw weigerde hij.

Tijdens de zitting vroeg een rechter hem naar het motief van zijn daad. Erwin: "Wat ik niet lief kan hebben, ga ik haten. Het was een gevoel dat mij er toe bracht"
De officier van justitie kon moord met voorbedachten rade niet aantonen en eiste daarom een gevangenisstraf van 12 jaar wegens doodslag. De rechtbank in Groningen vonniste overeenkomstig.
Tekening van de dader
Nieuwsblad van het Noorden